Wielrenmeisje: The Ride Ardennes 2017

Wielrenmeisje Saskia: haar eerste trainingskoers

Niet gebonden zijn aan de openingstijden van een sportschool, lekker buiten zijn, samen op pad gaan en de mooiste plekken bezoeken… wielrennen heeft het allemaal! Mijn vriendin Saskia is sinds enkele maanden totaal verkocht aan de wielersport. Op haar sites wielrenmeisje.nl deelt ze haar nieuwe passie en geeft ze andere startende dames tips en tricks.

Wielrenmeisje Saskia deed mee aan The Ride Ardennes 2017:

Ik fiets pas een jaar, dus The Ride (van de Stelvio naar de Cauberg) kwam wat te vroeg voor mij. Gelukkig was daar in september 2017 het zusje: The Ride Ardennes. Drie dagen, drie landen, 375 kilometers en 6.500 hoogtemeters. Benieuwd naar mijn ervaring? Lees meer!

Vrijdag

We verbleven op een camping in het hart van de Ardennen. Vanuit deze plek waren er drie routes vastgesteld door België, Luxemburg en Frankrijk. Het standaard pakket van de organisatie is een verblijf in een koepeltentje, maar ik had samen met vrienden een luxe stacaravan gehuurd. Eerst vond ik die upgrade niet nodig, maar eenmaal op locatie was ik er heel blij mee. Het regende en waaide, en volgens de voorspellingen zou het weer er niet beter op worden. Nu had ik mijn eigen slaapkamer met beddengoed, een douche en een toilet. Daarnaast was er volop ruimte om al onze fietsspullen neer te gooien. En, o ja, de koelkast was gevuld met Radlers, cola en Snickers. De voorbereidingen waren getroffen! 😉

Het is DROOG! ☁️ @therideardennes #blijei #solucky #genieten

A post shared by Saskia van Dijke (@wielrenmeisje) on

Die middag mochten we gelijk de fiets op. Gelukkig was het droog! De eerste etappe was een “opwarmer” van 72 kilometers en 1.500 hoogtemeters. Al snel fietsten we met een gezellig fietsgroepje. Ik had mij van tevoren niet goed verdiept in de etappes, maar realiseerde me al snel dat ik nauwelijks op een vlakke weg zou gaan fietsen. Het was klimmen en afdalen, en opnieuw. Als je normaal in de Zuid-Hollandse polders fietst, is dat wel even wennen, in positieve zin. Goh, die polders zou ik graag inruilen voor dit landschap…

Ik had mij van tevoren niet goed verdiept in de etappes, maar realiseerde me al snel dat ik nauwelijks op een vlakke weg zou gaan fietsen.

The Ride Ardennes is geen wedstrijd, maar elke etappe kent wel een challenge met tijdsregistratie. De challenge van deze etappe zat op het eind, en hield in: zo snel mogelijk Col de Haussire opklimmen. Deze col van 3,9 kilometer bleek een ware kuitenbijter te zijn, met percentages van 20%. Wat was ik blij dat ik op het laatste moment toch nog mijn cassette 11/28 had vervangen voor een cassette 11/32. Dat laatste tandwiel was echt nodig! Mensen om mij heen schoten als raketten de col op, maar ik probeerde me in te houden. Voorafgaand aan The Ride had ik me voorgenomen om me niet aan de challenges te wagen en mijn eigen tempo te fietsen. Ik bleef op mijn hartslag letten en probeerde onder mijn omslagpunt (173) te blijven. Snel ging het niet, maar wel had ik het idee dat ik de klim voor langere tijd goed zou kunnen volhouden. Het laatste stukje klim had percentages van rond de 14%, en daarna werd het wat makkelijker. Opeens was daar het bordje: Col de Haussire! Na het welverdiende fotomomentje daalden we af, en reden we naar de finish op de camping. Daar vertelde iemand mij dat de Col de Haussire de moeilijkste klim van de Benelux was. Gaaf, die hadden we dus mooi in the pocket! 😉

Wielrenmeisje: The Ride Ardennes 2017

’s Avonds werd er voor ons gekookt en kregen we een briefing voor de volgende dag. Het leuke was ook dat er een dagfilmpje was gemaakt, onder andere met drones. Dat heeft erg mooie beelden opgeleverd! Mocht je geïnteresseerd zijn, dan kun je de filmpjes vinden op de website van The Ride Ardennes.

Zaterdag

De tweede dag werd ik wakker van de regen die op de ramen kletterde. Bezorgd keek ik naar buiten. Het water stroomde over het campingveld, dat was veranderd in een waar blubberveld. Vandaag stond de etappe gepland waar het allemaal om te doen was, de Koninginnerit: 175 kilometers en 3.000 hoogtemeters. En dat met deze weersomstandigheden… How to survive!? Tijdens het ontbijt zat iedereen te peinzen over de juiste kleding. Na lang wikken en wegen koos ik voor een thermoshirt met korte mouwen, nano flex armstukken, en daarover een regenjack. Verder droeg ik een korte broek, beenstukken en overschoenen. Let’s go!

Wielrenmeisje: The Ride Ardennes 2017

Bij het klimmen spande ik me genoeg in om het warm te houden, maar in de afdalingen lukte dat niet en kreeg ik het steenkoud.

We waren nog maar net onderweg of de regen viel als hagel naar beneden. Mijn nieuwe regenjack was aan geprijsd als water- en winddicht jasje, yeah right. Binnen no time was ik doorweekt tot op het bot, en de wind leek dwars door mijn jack heen te waaien. Bij het klimmen spande ik me genoeg in om het warm te houden, maar in de afdalingen lukte dat niet en kreeg ik het steenkoud. Toen ik aankwam op de eerste verzorgingspost, stond ik te rillen en te bibberen. De organisatie greep in en stond er op dat ik een jasje zou lenen. Thank you so much! Ik had het gelijk een stuk warmer. Na een korte pauze fietsten we verder. De buien wisselden zich af met drogere periodes. Toen we dachten dat het op zou klaren, begon het toch weer hard te regenen. Het maakte niet zoveel uit, want nat waren we toch al. Het vervelendste vind ik natte voeten. Als iemand nog een tip heeft voor overschoentjes die wel droog blijven, dan houd ik mij aanbevolen!

Wielrenmeisje: The Ride Ardennes 2017

Ondanks het weer genoot ik van de rit. Glooiende graslanden met koeien, velden met torenhoge maisplanten, mystieke bergen met nevelslierten. Sommige klimmetjes waren echte moordmachines, maar telkens werd ons harde werk weer beloond met een schitterende afdaling. Ik heb ontdekt dat afdalen helemaal mijn ding is. De snelheid, de wind door je haren, de kriebel in je buik, heerlijk! Het nadeel was wel dat ik zonder GPS reed. Mijn GPS lag namelijk nog thuis aan de oplader, maar daar gaan we het hier verder niet over hebben. 😉 Op een gegeven moment lag ik op kop in een afdaling. Er zat een renner vlak achter mij, en ik ging er van uit dat hij zou roepen als ik verkeerd zou rijden. De afdaling kwam uit op een zandpad. Ik riep naar de renner achter mij dat het toch niet de bedoeling kon zijn dat we over een zandpad moesten fietsen. De jongen keek op zijn GPS, en wat bleek? We lagen vijf kilometer uit koers! Hij vertelde mij dat hij niet op zijn GPS had gekeken tijdens het dalen, omdat hij blind op mij had vertrouwd. We konden wel lachen om ons misplaatste vertrouwen in elkaar, en keerden om. We moesten vijf kilometer behoorlijk klimmen om terug te komen. Alsof 3.000 hoogtemeters nog niet genoeg waren die dag! Je begrijpt wel dat de rest van de groep (die trouwens lief op mij had gewacht!) mij hartelijk heeft uitgelachen…

De jongen keek op zijn GPS, en wat bleek? We lagen vijf kilometer uit koers!

#TeamLiv ☔️ @therideardennes #therideardennes

A post shared by Saskia van Dijke (@wielrenmeisje) on

Het leuke van The Ride vond ik dat je makkelijk contact hebt met anderen, omdat je dezelfde passie deelt: fietsen (open deur, haha). Ik heb stukjes gefietst met een meisje met dezelfde fiets als ik. Dat schept een band! Ik voerde een gezellige competitie met een man die mij telkens inhaalde met klimmen, maar die ik op mijn beurt weer inhaalde met dalen. Er was een wedstrijdrijder die zichzelf helemaal stuk had gereden en een stuk met ons meereed, maar helaas moest afhaken omdat hij lek had gereden en de verkeerde band bij zich had. Er voegde zich een gezellige man bij onze groep met geweldige verhalen. En, o ja, hij fietste met een Milka reep in zijn achterzakje en deelde die nog ook. Bonuspunten! Na de tweede verzorgingspost ontmoette ik Ron, die nog volop energie op zijn fiets zat. Dat werkte motiverend! In een heerlijk tempo en al kletsend fietsten we door, en plakten er in de laatste kilometers nog een sprint aan vast. Genieten!

Als de Koninginnerit zo lekker ging, wat kan er dan nog misgaan, dacht ik. De volgende dag kwam ik erachter dat ik me had verkeken op de laatste etappe…

Zondag

Ik werd wakker, en de benen voelden tot mijn verbazing nog wel goed. En het was weer droog. We stouwden wat brood en yoghurt naar binnen, en spoelden alles weg met intens zwarte koffie. On y va!

De laatste etappe was 115 kilometer met 2.000 hoogtemeters. De etappe droeg de naam “after-burner”, en al snel begrepen we waarom. We waren nog maar net op de weg of we reden voor mijn gevoel tegen een muur op. De weg was zo steil dat een aantal deelnemers afstapten en met de fiets aan de hand verder gingen. Afstappen was voor mij geen optie, want ik wist zeker dat ik op zo’n steil stuk nooit meer mijn fiets op zou komen zonder om te vallen. Ik ging staan in mijn pedalen en stapte stug door totdat ik boven was. Zo, het ergste heb ik gehad… Dacht ik.

Mijn energielevel daalde naar het nulpunt. Alles wat ik nog zag, was een klein stukje asfalt voor me. Ik had geen oog meer voor de mooie omgeving.

Wielrenmeisje: The Ride Ardennes 2017

De daaropvolgende vijftig kilometer ging lekker, maar daarna leek het alsof ik in een grote blur terecht kwam. Mijn energielevel daalde naar het nulpunt. Alles wat ik nog zag, was een klein stukje asfalt voor me. Ik had geen oog meer voor de mooie omgeving. Bij elke klim beet ik op mijn tanden. Het enige waar ik aan kon denken, was de verzorgingspost na ongeveer 82 kilometer. Toen ik daar na een eeuwigheid uiteindelijk aankwam, viel ik bijna om. Een vrijwilliger pakte mijn fiets uit mijn handen. Ellendig vertelde ik hem dat ik echt niet meer kon. Een aantal renners spraken mij bemoedigend toe. Opgeven, nee toch, je gaat gewoon door! Iemand gaf me een pannenkoek met stroop. Ik at nog een banaan en een sinaasappel, en nog een energiereep. Langzaam kwam ik weer bij zinnen, en zag ik het weer zitten om door te gaan. Ik bedacht me dat ik waarschijnlijk een hongerklop had gehad. Ik had niet zoveel gegeten die ochtend. Beginnersfout, hoe stom kon ik zijn!? Eenmaal terug op de fiets besefte ik dat het toch niet alleen de hongerklop was geweest. De vermoeidheid begon ook aardig toe te slaan. Hoe hard ik ook een berg op fietste, ik kon niet meer in mijn hogere hartslagzones komen. Ik vertelde dat aan iemand die naast me reed, en zij zei lachend dat er een beschermingsmechanisme van mijn lichaam in werking was getreden. Je lichaam behoedt je gewoon om alsmaar door te gaan op een hoog niveau! Ik voelde me verder goed. Het einde kwam in zicht…

En daar was de finish!

Er volgden nog een paar afdalingen met spectaculaire uitzichten, met stip de mooiste stukken die ik dat weekend heb gefietst. Er was een lang stuk vals plat door het bos wat we nog goed wisten weg te trappen. De organisatie reed nog langs en deelde cola uit, waardoor ik toch nog wat snelheid uit mijn benen kon trekken. En daar was de finish! We werden geweldig ontvangen door de organisatie op het finishpodium. Daarna hebben we patat gehaald, cola, en geloof ik ook nog bier. Ja, de overwinning moest natuurlijk gevierd worden. Cheers! ������

Al met al kijk ik terug op een geweldig leuk weekend. Prachtige routes gefietst, leuke mensen leren kennen en een toporganisatie. Het smaakt zeker naar meer! The Ride 2018 van de Stelvio naar de Cauberg? Wordt vervolgd…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *